ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ | ΛΙΛΗ ΛΑΜΠΡΕΛΛΗ & ΜΑΚΗΣ ΣΕΒΙΛΟΓΛΟΥ

Με τον δικό της, μοναδικό τρόπο, η Λίλη Λαμπρέλλη  αφηγείται την ιστορία ενός παπαγάλου που πέφτει σε μια χύτρα και πεθαίνει, μα που ένας αγγειοπλάστης τον ανασταίνει, με υλικά το συναίσθημα, την αγάπη. 

Ο ταπεινός αγγειοπλάστης φτιάχνει εντέλει ένα πλάσμα πολύχρωμο, και η ιστορία του γίνεται ένας ύμνος στη ζωή, στην ανθρώπινη δημιουργικότητα, που με την απλότητα και την αμεσότητά της  μαγεύει τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.

Βιογραφικό

Γεννήθηκα κοντά στη θάλασσα και λένε πως όποιος γεννιέται κοντά στη θάλασσα είναι πλασμένος από χώμα και θαλασσινό νερό. Αν τα παραπάνω είναι αλήθεια, τότε είμαι χώμα και θαλασσινό νερό σαν όλους όσοι γεννιούνται κοντά στη θάλασσα κι είμαι ακόμα φως, σκοτάδι, σκατά, όνειρα και ιστορίες σαν όλους -όπου κι αν γεννήθηκαν.

Πιστεύω πως η ζωή ξεκίνησε όταν απ΄ το σκοτάδι γεννήθηκε το φως και πως η αληθινή ζωή ξεκίνησε όταν ένας άνθρωπος -άντρας; γυναίκα;- αφηγήθηκε για πρώτη φορά την ομορφιά του κόσμου. Από τότε ως τώρα, όταν κάποιος λέει μια ιστορία από κείνες τις παλιές που τις λένε παραμύθια και μιλάνε για μονοπάτια που οδηγούν απ΄ το σκοτάδι στο φως, τον λένε παραμυθά, τον λένε αλλοπαρμένο, μπορεί γιατί είναι με τη μεριά της ζωής, με τη μεριά της αθωότητας, με τη μεριά του ήρωα ή της ηρωίδας που από τον πάτο του πηγαδιού σηκώνει το κεφάλι προς το φως.

Σε τι διαφέρουν από τους πολλούς αυτοί οι λίγοι αλλοπαρμένοι που λένε παραμύθια; Μήπως δεν είναι κανίβαλες Στρίγκλες; Είναι -σαν όλους. Μήπως δεν είναι γενναίοι Γιαννάκηδες; Είναι -σαν όλους. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι ξέρουν ότι είναι ΚΑΙ Στρίγκλες ΚΑΙ Γιαννάκηδες, γιατί ΔΕΝ μπορούν να πούνε την ιστορία της Στρίγκλας και του Γιαννάκη, αν δεν το ξέρουν.

Το μεγάλο τους αμάρτημα; Συχνά είναι πολυλογάδες κι ακόμα πιο συχνά (πάντα;) αναζητώντας την αλήθεια, μπερδεύονται. Γι΄ αυτό είναι καταδικασμένοι να προσπαθούν να ξεμπερδέψουν το κουβάρι λέγοντας παραμύθια, δηλαδή ιστορίες που δεν σπαταλάνε τις λέξεις, κι άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα, για να σώσουν την ψυχή τους.

Στη γλώσσα γουαρανί νιεε σημαίνει “λέξη”, αλλά και “ψυχή”. Οι ινδιάνοι Γουαρανί πιστεύουν πως όσοι λένε ψέματα ή σπαταλάνε τις λέξεις προδίδουν την ψυχή.

Στα μονοπάτια των παραμυθιών, οι ιστορίες είναι πέρα για πέρα αληθινές, όμως δεν ζούνε στον ορατό κόσμο -γίνονται ορατές μονάχα όταν κάποιος τις λέει με την καρδιά του και μονάχα την ώρα που τις λέει. Ύστερα, πετάνε και ψάχνουν άλλον να τις πει με την καρδιά του και να τις ζωντανέψει. Τα παραμύθια μοιάζουν με αγγέλους που μεταφέρουν φως κι αυτό το φως φωτίζει αλήθειες που κρύβονται στο χώμα και στο θαλασσινό νερό και στο θάνατο και στα σκατά και στα όνειρα.

Είμαι παραμυθού. Με τα παραμύθια τρέφομαι, μ΄ αυτά παρηγοριέμαι, μ΄ αυτά κοιμάμαι και μ΄ αυτά ξυπνάω, αναζητώντας ησυχία για να ξεπεράσω τις παγίδες της φασαρίας του κόσμου -του φόβου, της σαχλαμάρας, της ξιπασιάς, της ζητιανιάς αποδοχής, της όποιας ζητιανιάς- που καραδοκούν εντός μου και κάποιες φορές εκτός.

Γεννήθηκα στον Πειραιά. Οι παππούδες μου, Μικρασιάτες από το Αϊβαλί που πέρασαν απέναντι, στη Μυτιλήνη, πριν από την Καταστροφή. Οι γιαγιάδες μου, βέρες Μυτιληνιές. Τάφοι προγόνων και στις δυο μεριές – τόσο κοντινές που τα βράδια βλέπεις τα φωτάκια ν’ ανάβουν ένα ένα από την απέναντι ήπειρο.Σπούδασα νομικά και κάμποση μουσική. Έκανα λίγη δικηγορία, υπήρξα για μερικά φεγγάρια δημόσιος υπάλληλος και για πολλά χρόνια (ως τον Ιούνιο του 2014) δούλεψα μεταφράστρια στο Λουξεμβούργο και τις Βρυξέλλες.

Το 1998, από καθαρή συγκυρία, συνάντησα τον παραμυθά Ανρί Γκουγκό και βούτηξα στα βαθιά των παραμυθιών – δεν έχω αναδυθεί ποτέ. Τα παραμύθια και η αφήγησή τους μου έκαναν πολλά δώρα – ανάμεσα σ’ αυτά, αναπάντεχες συναντήσεις με “δασκάλους” που δεν ήταν δάσκαλοι αλλά κάτι πολύ πιο πολύτιμο, με “μαθητές”  που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν μαθητές, με ομότεχνους σε μια τέχνη που δεν είναι τέχνη γιατί δεν χρειάζεται ούτε θεωρητική γνώση ούτε τεχνική, με εντός και εκτός εγγραμματοσύνης στοχαστές.

Έχουν εκδοθεί δεκαοκτώ δικά μου βιβλία (τρία από αυτά και σε μορφή audio), κι ένα σιντί με παραμύθια.

Το ραδιοφωνικό μας ταξίδι, συνεχίζεται .... γιατί όλοι εμείς που αγαπάμε τις ιστορίες, ξέρουμε καλά ότι μπορούμε να τις διαβάσουμε, να τις αφηγηθούμε αλλά και να τις τραγουδήσουμε! Γι αυτό το λόγο, από το ανοιχτό παράθυρο της Λιλής Λαμπρέλλη θα περάσουμε  στο ανοιχτό παράθυρο του Μάκη Σεβίλογλου, ενός εξαιρετικού τραγουδοποιού σε μια συνέντευξη που θα μιλήσουμε για την ψυχή, την παράδοση και πολλά ακόμη ενδιαφέροντα συνοδευμένα από τραγούδια του που αγαπήσαμε!

Βιογραφικό

Ο Μάκης Σεβίλογλου γεννήθηκε στη Γερμανία το 1967. Γιος οικονομικών μεταναστών, έζησε εκεί ως το 6ο έτος της ηλικίας του. Τις πρώτες δύο τάξεις του δημοτικού τις έβγαλε στη γενέτειρα των γονιών του, την Παλιουριά Γρεβενών, και κατόπιν, ως και σήμερα, κατοικοεδρεύει στην Κοζάνη, με μια διακοπή περίπου 10 ετών, για σπουδές και στρατιωτική θητεία. 

Εργάστηκε ως συμβασιούχος αρχαιολόγος από το 1993 – 2000 στη ΙΖ’ εφορεία προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, ενώ παράλληλα εργαζόταν και ως μουσικός. Το 2001 γνωρίζεται με τη Χαρούλα Αλεξίου και το 2003 εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ελληνική δισκογραφία, με το τραγούδι «θα μεγαλώνουμε μαζί», που τραγουδήθηκε από την ίδια στο album της «Ως την άκρη του ουρανού σου». 

Το 2006 συνθέτει και γράφει στίχους στα μισά τραγούδια του album της ίδιας ερμηνεύτριας «Βύσσινο και νεράντζι». Το 2008 εκδίδεται από την «ΕΣΤΙΑ Harisproductions», σε παραγωγή της Χαρούλας Αλεξίου και πάλι, η πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, σε δικούς του στίχους, μουσική και ερμηνεία, με τίτλο «Γλυκό μεθύσι». 

Το 2010 κυκλοφορεί από την ολλανδική Penguin Records η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Άγκυρες» και το 2011 από την Kyklos Records, το ζωντανά ηχογραφημένο DVD από περιοδεία του στην Ολλανδία το 2010.

Δισκογραφικά και ενίοτε στη σκηνή έχει συνεργαστεί, εκτός από τη Χαρούλα Αλεξίου, με τους: Δημήτρη Μητροπάνο, Λιζέτα Καλημέρη, Μανόλη Λιδάκη, Βασίλη Καρρά, Πίτσα Παπαδοπούλου, Σοφία Παπάζογλου, Μαρία Παπανικολάου και τους στιχουργούς, Γιώργο Κορδέλα, Φωτεινή Λαμπρίδη και Δημήτρη Κίτσιο. Επίσης μελοποίησε Κώστα Καρυωτάκη και Κατερίνα Γώγου. 

Έχει γράψει μουσική για παιδικό θέατρο και ντοκυμανταίρ ιστορικού ενδιαφέροντος.