ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ | MAΡΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

              

"Ο δρόμος για την αγάπη" είναι μια ιστορία, με μια μικρή σκαντζοχοιρίνα που ονειρεύεται να επιστρέψει στο σπίτι της, που βρίσκεται σε μια πατρίδα που δεν την έχει ζήσει αλλά την έχει γνωρίσει κι αγαπήσει μέσα από τις ιστορίες της μαμάς της. Υπάρχει αυτή η πατρίδα; Υπάρχει αυτό το σπίτι; 

Η Εύα θα τολμήσει να ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι στο άγνωστο. Ξέρει ότι στον τόπο όπου βρέθηκε μπορεί να ζήσει με ηρεμία και με ασφάλεια, αλλά αυτό δεν της φτάνει. Θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο της για τη δική της πατρίδα. 

Έτσι θα ξεκινήσει ένα ταξίδι αυτογνωσίας, περιπέτειας, αναζήτησης στο άγνωστο ελπίζοντας ότι θα βρει το δικό της σπίτι, τον δικό της σκοπό. Στον δρόμο θα περπατήσει δίπλα στον φράχτη που συμβολίζει όλα αυτά που γνώριζε ως τώρα, το σύνορο στην ασφάλεια και στο άγνωστο, σ’ αυτό που ήταν και σ’ αυτό που θα ήθελε να είναι. 

Και στο τέλος θα γνωρίσει την αγάπη και θα είναι κεραυνοβόλος έρωτας και τότε θα νιώσει πως έφτασε σπίτι της, στο σημείο δηλαδή που κανείς νιώθει ότι μπορεί να ξεκινήσει από την αρχή, να ριζώσει πάλι, να ζήσει αρμονικά με τον εαυτό του και το παρελθόν του. Άλλωστε στα παραμύθια, ώσπου να βρεις αυτό το σπίτι, η αναζήτηση δεν τελειώνει... 

Ένα τρυφερό παραμύθι για την τόλμη που χρειάζεσαι για να κυνηγήσεις το όνειρό σου.

Βιογραφικό

Η Μαρία Παπαγιάννη είναι από τις πιο σηµαντικές σύγχρονες παρουσίες στην ελληνική παιδική και νεανική λογοτεχνία, υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο H.C. Andersen 2020 και Πρέσβειρα 2020 για το Παιδικό Βιβλίο.

Γεννήθηκε το 1964 στη Λάρισα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο ΑΠΘ και στη συνέχεια δούλεψε ως δημοσιογράφος σε ραδιόφωνο, τηλεόραση, εφημερίδες και περιοδικά. Το 1996 παντρεύτηκε τον μουσικοσυνθέτη Θάνο Μικρούτσικο. Από το 2001 που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη το πρώτο της βιβλίο Καληνύχτα, μαμά αφιερώθηκε στις ιστορίες της.

Γράφει βιβλία για µικρά και µεγάλα παιδιά, εφηβικά µυθιστορήµατα, λιμπρέτα και στίχους για μουσικοθεατρικές παραστάσεις, μεταφράζει βιβλία για παιδιά και έχει εκδώσει ένα µυθιστόρηµα για ενήλικες.

Έχει βραβευτεί µε τα πιο σηµαντικά βραβεία: Κρατικό Βραβείο (Το Δέντρο το Μονάχο), Βραβείο Ελληνικού Τµήµατος της IBBY (Ως διά µαγείας, Παπούτσια µε φτερά), Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω (Ως διά µαγείας, Το Δέντρο το Μονάχο, Πιάστε τους), αναγραφή στον κατάλογο White Ravens (Είχε απ’ όλα και είχε πολλά). Εικονογραφημένα βιβλία της για μικρά παιδιά κυκλοφόρησαν επίσης στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αγγλία, τη Φιλανδία, τη Ρουμανία και την Κορέα, ενώ εκδόσεις των μυθιστορημάτων της αναμένεται να κυκλοφορήσουν σύντομα στη Ρωσία, τη Ρουμανία, τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία..

Η Μαρία Παπαγιάννη επισκέπτεται σχολεία για να συναντήσει µαθητές από τις πρώτες τάξεις του δηµοτικού ως το γυµνάσιο. Στα µικρά παιδιά, βοηθός της πάντα η αχώριστη φίλη της η Πες Πες, η µικρή πασχαλίτσα που λέει παραµύθια και τρώει µόνο παραµύθια. Για τα παιδιά που τελειώνουν το δηµοτικό και ξεκινούν το γυµνάσιο δημιούργησε το εκπαιδευτικό πρόγραµµα «Φυλακτές της ελευθερίας» με αφορμή το µυθιστόρηµά της Παπούτσια µε φτερά, ένα βιβλίο «για την ποίηση που υπάρχει στη ζωή και τη ζωή που κάποτε γίνεται ποίηση».

Η Μαρία Παπαγιάννη είπε για μας...

“ Συχνά αναρωτιόμουνα αν υπάρχει άλλος τρόπος να προσεγγίσεις ένα λογοτεχνικό βιβλίο πέρα από τη μοναχική απόλαυση της ανάγνωσης. Βιβλιοφάγος από παιδί θυμάμαι πολλές γωνιές του σπιτιού, της εξοχής που διάβαζα και ονειρευόμουν να μεγαλώσω και «να γίνω βιβλίο». Προσπαθώ να θυμηθώ τι μπορεί να εννοούσα με αυτή την προσδοκία μου. Φαντάζομαι ότι ονειρευόμουν να ζήσω περιπέτειες ή να μοιάζει η ζωή μου με περιπέτεια που αξίζει να γίνει βιβλίο. Μεγάλωσα, τόλμησα κι έγραψα τις ιστορίες μου κι είχα την ευτυχία να εκδοθούν αλλά ποτέ δεν κατάφερα να δώσω απάντηση σε κείνο το μικρό κοριτσάκι που ονειρευόταν να μπει στον κόσμο του βιβλίου, να γίνει βιβλίο. 

Μετά από πολλά χρόνια πάνω από άδειες σελίδες που με κόπο δέχονταν λέξεις να κατοικήσουν στην απεραντοσύνη τους, μετά από χρόνια με επισκέψεις σε σχολεία, βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους που αγαπούσαν με πάθος τα βιβλία και προσπαθούσαν να παρασύρουν και τα παιδιά στη θάλασσα της ανάγνωσης. Η γνωριμία μου όμως με τη Σοφία Καλμανίδου και η επίσκεψη μετά από πρόσκλησή της στη δημοτική βιβλιοθήκη Πτολεμαΐδας ήταν καθοριστική για να καταλάβω ότι μπορούμε να μοιραστούμε και με άλλους την απόλαυση της ανάγνωσης αλλά πάνω απ΄ όλα μετά από χρόνια κατάλαβα τι ήθελα όταν ήμουνα μικρή, τι μπορούσε να σημαίνει εκείνο το «να γίνω βιβλίο» 

Η Σοφία μ΄ ένα μαγικό τρόπο κατάφερε να οδηγήσει τους νεαρούς αναγνώστες στα βιβλία με 1000+1 τρόπους. Άνοιξε τόσες πόρτες, τόσα παράθυρα που και το πιο αδιάφορο παιδί προς τα βιβλία βρήκε ένα μονοπάτι για να φτάσει στην πηγή της λογοτεχνίας. Την Άνοιξη του 2017, αρχές Μαΐου ταξίδεψα στην Πτολεμαΐδα για ένα πρόγραμμα φιλαναγνωσίας στη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης. Μήνες πριν από το καλοκαίρι μιλούσα με την βιβλιοθηκονόμο Σοφία Καλμανίδου που κάθε φορά με βομβάρδιζε με ιδέες, σχέδια, προτάσεις. Ήμουνα λοιπόν προετοιμασμένη να γνωρίσω μια ενδιαφέρουσα γυναίκα που αφιέρωνε χρόνο και αγάπη στον χώρο που δούλευε. Όμως αυτό που συνάντησα στ΄ αλήθεια δεν το περίμενα. Η Σοφία Καλμανίδου είχε καταφέρει να οργώσει όλη την πόλη, να προετοιμάσει σχολεία, παιδιά και γονείς για να γιορτάσουν όλοι μαζί με χαρά κι ενθουσιασμό το βιβλίο. Δυο μέρες ήμουνα εντυπωσιασμένη. Παιδιά από νηπιαγωγεία ως γυμνάσια δεν συναντούσαν απλά μια συγγραφέα αλλά ανυπομονούσαν να μπούνε στον κόσμο του βιβλίου που διάβασαν. Είχαν ερωτήσεις, θέλανε να μάθουν το τι, το πως και το γιατί. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη τιμή αλλά και χαρά για έναν συγγραφέα όταν οι λέξεις του γίνονται αφορμή για κουβέντες, για παιχνίδια, διηγήσεις. 

Κάθε παιδί διαβάζει διαφορετικά ένα βιβλίο αλλά αν ένα βιβλίο καταφέρει να ξεκλειδώσει ένα μυστικό δωμάτιο, έναν φόβο, μια κρυφή προσδοκία νομίζω ότι έχει δικαιωθεί. Αλλά αυτή τη φορά είχα μια αμφιβολία. Δεν ξέρω αν τα βιβλία κατάφεραν να κερδίσουν τα παιδιά ή ο τρόπος που τους τα παρουσίασε η Σοφία Καλμανίδου στη δημοτική βιβλιοθήκη Πτολεμαίδας. Έβλεπα όλα τα παιδιά στην καταληκτική μεγάλη γιορτή στην πλατεία μπροστά στη βιβλιοθήκη να είναι χαρούμενα. Σαν το καθένα απ΄ αυτά που συμμετείχαν να είχε το δικό του πάρτι, το δικό του κάλεσμα. Εκείνη τη μέρα γιόρταζαν τα βιβλία. 

Θα τελειώσω με μια εικόνα που μου έμεινε. Επισκεφτήκαμε ένα νηπιαγωγείο κι όταν τελειώσαμε ένα αγοράκι έτρεξε και μας έκλεισε την πόρτα για να μην φύγουμε. Τον πειράξαμε, γελάσαμε αλλά στο δρόμο για το επόμενο σχολείο σκεφτόμουνα ότι αφήσαμε πίσω κάτι, ένα μικρό ψιχουλάκι που θα οδηγήσει αυτά τα παιδιά στον μεγάλο κόσμο του βιβλίου, της ανάγνωσης, της λογοτεχνίας. 

Η Σοφία Καλμανίδου είχε στήσει με τη φιλαναγνωστική της χειραψία για τους μικρούς αναγνώστες μια μεγάλη γέφυρα για τον κόσμο των θαυμάτων. Εκεί που μια καμηλοπάρδαλη δεν αγαπάει τα λεμόνια, ένας βιβλιοφάγος γίνεται χορτοφάγος και οι πέτρες παραμυθοπέτρες. Εκεί που τα «μολύβια με φτερά πετοκολυμπούν» στον μαγικό κόσμο της φαντασίας.” 

Μαρία Παπαγιάννη ( Συγγραφέας- υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο H.C. Andersen και Πρέσβειρα για το Παιδικό Βιβλίο 2020)